Marlouke liep stage bij Montessorischool Valkenbos

23 mei 2018

‘Het kon natuurlijk niet uitblijven met een moeder die dertig jaar kleuterjuf was: ik wilde ook juf worden. Of eigenlijk: ik ben juf! Dát onderwijsbloed kruipt waar het niet gaan kan. Er volgde een avontuur vol snuffelstages.’ Marlouke Zimmermann deelt haar ervaringen als snuffelstagiair in het basisonderwijs.

 

‘Toch ben ik eerst mijn vader achterna gegaan: al ruim tien jaar ben ik communicatieprofessional. Communicatiewetenschap won het van onderwijskunde na mijn eerste studie facility management. Maar ik heb altijd gezegd: ‘Als ik alles heb gehad, ga ik het onderwijs in.’ Ik had ambitie. En ik kon toch niet zo worden als mijn moeder? Juffrouw Louky: schooljuf, thuis ook juf. School was haar leven.

 

Ja en nee
Wel vraag ik me geregeld af: hoor ik thuis in het basisonderwijs? Na snuffelstages bij een katholieke basisschool in 2008, openbare basisschool in 2015 en onlangs bij de Montessorischool Valkenbos – tijdens de Open Scholenweek in april – kan ik voluit zeggen: ‘Ja, ik hoor er!’ Zeker in het montessori-onderwijs. Maar ik kan de knoop niet doorhakken. Redenen: vooral tijd- en salarisgebrek. Cliché, maar waar!

 

Verrassend
Heel goed dat je tijdens de Open Scholenweek mag neuzen in andermans klassen. Die mogelijkheid bestond er in 2008 nog niet. Ik weet nu dat Montessori onderwijs beter bij me past. Verrassend genoeg:
– Kinderen mogen zelfstandig bepalen waar ze mee bezig gaan.
– Het is uitdagend om meerdere leeftijdsgroepen en niveaus te draaien.
– Er is ruimte voor creativiteit en speelsheid.
Wat een gaaf gebouw is de Montessorischool Valkenbos van binnen! Zelfs de traptreden leren je iets, zoals kilometer, meter en centimeter. Er zijn speelse werkhoeken. Kleur en inspiratie. En het lijkt of de kinderen volwassener en mondiger zijn dan in regulier onderwijs. Dat ze meer ‘eigen’ mogen zijn.

 

Nieuwsgierig
Een voorbeeld: donderdag 12 april in de bovenbouw. Nieuwsgierig stond ik bij de ingang. Juf Tingue kreeg een hand van de kinderen als groet. En ik? De één kwam verlegen binnen. Zag me niet. Of deed net alsof. De ander stelde zich netjes voor. Diversiteit, in kind en niveau. In durf en interesse. De creatieve inleiding pakte me gelijk. Eén-op-één gesprekjes stimuleren. Met een vragenkaartje liep iedereen door de klas tot hij of zij bij een vrij iemand kwam. Dan stel je je vraag en kletst met de ander.

 

Bang
‘Wat maakt jou bang?’ kwam een stoer meisje met me kennismaken. ‘Uh, dat ik het niet goed doe’, antwoordde ik. Haha. Diep en eerlijk. Dat schept een band. Hartverwarmend.
Twee kinderen leidden me trots rond in hun school. Van dak tot grond. Wat wisten ze veel: de jaarlijkse einddisco, makers van de robot in de hal, en andere kunst. En ze kenden álle namen en kamers van leerkrachten. Inclusief hun werkdagen – haha!

 

Ruimte
Wat me vooral is bijgebleven, is dat niet alleen de kinderen de ruimte mogen innemen die ze zó nodig hebben voor hun ontwikkeling, maar ook de leerkrachten. Ik was bang dat je heel erg aan banden ligt: onderwijsmethodes, regeltjes en andere verplichte tijdslurpers. Maar je kunt je eigen functie maken. Je kunt best even tussendoor naar de wc. Of koffie halen. Thee in mijn geval (blèh, koffie!). En het lesprogramma doseren. Letterlijk! Door het hier en daar wat aan te passen aan jouw eigen creativiteit. Dankbaar dat juf Tingue me dit leerde.

 

Mama
Dus ja, ik wil zijinstromer worden! Met het dreigend en hijgend lerarentekort een perfecte timing! Maar ja, dan wel als ik vijftig jaar ben. Helaas, pindakaas. Want mijn kinderen van 5 en 8 jaar hebben eerst hun ontwikkeling nodig, een mama. Ik ben (nog) geen 4 dagen beschikbaar. En ik kan nog geen 800 euro per maand missen. Bovendien, word ik toch niet net zoals mijn moeder?! Nee, als-je-blieft! Haha!
Maar mijn droom loopt niet weg. Ooit word ik toch juf, in het montessori-onderwijs. Net als mijn moeder.’

Terug naar alle nieuws items

Op de hoogte blijven?

Wilt u op de hoogte blijven van de activiteiten van Klassewerk?
Meld u dan aan voor onze nieuwsbrief.